ICOMOS - International Council on Monuments and Sites - Międzynarodowa Rada Ochrony Zabytków powołana została do życia w 1965 roku, na Kongresie założycielskim w Warszawie. Uchwała w tej sprawie została podjęta na II Międzynarodowym Kongresie Architektów i Techników Zabytków w Wenecji w roku 1964 razem z Kartą Wenecką i zamieszczona w dokumencie nr 2 tej uchwały.

ICOMOS jest organizacją pozarządową o zasięgu międzynarodowym, afiliowaną przy UNESCO. 

Do głównych zadań ICOMOS należy rozpowszechnianie metod ochrony dziedzictwa kulturowego i konserwacji zabytków, wspieranie nowych badań dotyczących teorii i technologii służących przetrwaniu historycznego dziedzictwa: budowli i zespołów architektonicznych, założeń urbanistycznych i historycznych miast, założeń pałacowo-ogrodowych i rezydencjonalnych oraz miejsc archeologicznych i krajobrazu kulturowego. Ważną formą działalności jest opiniowanie obiektów kandydujących do wpisu na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Naturalnego oraz monitorowanie miast, miejsc i obiektów polskich znajdujących się na Liście (WHL).

Siedziba ICOMOS Międzynarodowego - Sekretariat znajduje się w Paryżu. ICOMOS zrzesza około 10 800 członków z ponad 110 krajów świata. Są to wybitni eksperci w zakresie konserwacji i ochrony dziedzictwa, historycy, historycy sztuki, architektury, urbanistyki, archeolodzy, geografowie, antropolodzy i prawnicy. 

Polski Komitet Narodowy ICOMOS zrzesza ponad 220 najwybitniejszych polskich specjalistów z zakresu ochrony dziedzictwa i konserwacji zabytków. Celem organizacji jest popularyzacja polskich osiągnięć w dziedzinie ochrony zabytków za granicą oraz przeniesienie na grunt Polski najlepszych doświadczeń zagranicznych.

Od początku powstania PKN ICOMOS prezesami byli: prof. Stanisław Lorentz (1965-1981), prof. Krzysztof Pawłowski (1981-1984), prof. Olgierd Czerner (1984-1993), prof. Krzysztof Pawłowski (1993-2002), prof. Andrzej Tomaszewski (2003-2008), prof. Bogusław Szmygin (2009-2017) i prof. Jadwiga W. Łukaszewicz (2018-2021).